W powstaniu warszawskim stracił żonę; wydarzenie to zaważyło o tym, że zaraz po wojnie, mając już lat 65, zapragnął wstąpić do jezuitów. Jednakże ówczesny prowincjał, o. Edmund Elter, nie wyraził zgody, motywując decyzję apostolskim charakterem Towarzystwa Jezusowego, gdzie ludzie starsi nie rokują nadziei na czynne zaangażowanie. Otrzymawszy odpowiedź odmowną, zapisał się na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Warszawskiego. Święcenia kapłańskie otrzymał 4 lipca 1948 w Warszawie jako ksiądz diecezjalny. W 1951 r. ponowił próbę uzyskania zgody na przyjęcie do zakonu. Tym razem uzyskał zgodę prowincjała, o. Bogusława Waczyńskiego, który uważał, że doświadczony aptekarz wykształci na pielęgniarzy braci zakonnych. Pojawiły się jednak trudności ze strony władz diecezjalnych, które dziwiły się upartym staraniom Urpszy przystąpienia do jezuitów i nie chciały, jak się zdawało, obciążać zakonu zbytecznym balastem. Mimo to jednak zgodę wydały, 20 stycznia 1952 wstąpił do jezuitów w Kaliszu. Urpsza, który w chwili rozpoczęcia nowicjatu miał ponad 71 lat, okazał się postacią o znacznych jeszcze zasobach sił.