Około 1935 wyszła za mąż, w numerze Formy z 1936 jej prace były podpisywane jako dzieła Sary Gliksman. Będąc członkinią związku poznała innych łódzkich twórców m.in. Wincentego Braunera, Józefa Kownera, Marka Szapiro, Helenę Lorię-Landecką. Miała kontakt z twórczością awangardową Władysława Strzemińskiego, Katarzyny Kobro, Samuela Szczekacza, Juliana Lewina czy Karola Hillera, ale nie miało to wpływu na jej klasyczny styl akademicki. W 1940 została przesiedlona do łódzkiego getta, była graficzką w Wydziale Statystycznym. Dzięki temu miała dostęp do materiałów graficznych, dokumentowała życie w getcie na rysunkach i obrazach. Po likwidacji getta pracowała przy porządkowaniu terenu, a następnie ukrywała się, ostatnie dni spędziła w elektrowni, za zamkniętymi drzwiami pod napięciem elektrycznym. 19 stycznia 1945 Łódź została wyzwolona z niemieckiej okupacji, Sara Gliksman powróciła do swojego dawnego mieszkania, gdzie zachowała się część jej przedwojennej twórczości. Kontynuowała pracę artystyczną, wystawiała swoje obrazy w ZZPAP oraz w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk PięknychAnna Saciuk-Gąsowska, Sara Majerowicz 1915-2005, Muzeum Sztuki w Łodzi.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Sara Gliksman · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.