Z czasem ilość złota napływająca na rynek krajowy sprawiła, że upowszechniło się ono względem srebra. Doprowadziło to do sytuacji, w której srebro sprzedawano na rynku z dużym zyskiem. Napływ złota na rynek sprawił, że srebro, którego ceny były liczone w złocie, stało się niedowartościowane. Srebrne jednodolarówki okazały się być bardziej wartościowe niż ich wartość nominalna. W styczniu 1849 roku James McKay zapowiedział, że przedłoży pod głosowanie prawo, które wprowadzi w złotym mennictwie monety o nowych wartościach. 1 lutego Charles G. Atherton zaproponował poprawkę do projektu ustawy McKaya, która wprowadzałaby do obiegu monety o nominale 20 dolarów. 20 lutego przedstawiono projekt ustawy będącej połączeniem propozycji McKaya i Athertona. Została ona zaakceptowana przez Izbę Reprezentantów. Senat przyjął ustawę pod nazwą Coinage Act of 1849 3 marca 1849 roku, ustanawiając tym samym bicie złotych monet w rozdziale CIX. Propozycja bicia monety o tym nominale pojawiła się już 21 grudnia 1836 roku, kiedy w „Philadelphia Public Ledger” rozważano pomysł bicia w Stanach Zjednoczonych monet o większych nominałach.