Tym samym srebro zostało zdewaluowane, a moneta jednodolarowa straciła swoje praktyczne znaczenie. W latach 80. XIX wieku obawy przed pieniądzem papierowym zniknęły. Z kolei złote monety zaczęły być wychwytywane z obiegu. Część z nich pozostawała w państwowych rezerwach, inne natomiast były przechowywane przez banki lub przeznaczane do rozliczeń w handlu zagranicznym. Ilość złota na rynku kurczyła się także przez podpisanie przez prezydenta Benjamina Harrisona w 1890 roku Sherman Silver Purchase Act. Ustawa ta zobowiązywała państwo do comiesięcznego skupu srebra w ilości co najmniej 4,5 miliona uncji. W celu uregulowania formalności za skup srebra od obywateli rząd musiał zlecić dodruk pieniądza papierowego. Obywatele z kolei używali banknotów do kupowania złota, które później sprzedawali państwu. Sytuacja ta negatywnie wpływała na pozycje złota na rynku i jego wartość. Ponadto wartość srebra ulegała zbyt częstym zmianom, co wpływało na niestabilność systemu finansowego. Dalsze podkopywanie wartości złota zniechęciła polityków do bimetalizmu. W 1900 roku doszło do wprowadzenia standardu złota w Stanach Zjednoczonych. I wojna światowa doprowadziła w Europie do wzrostu inflacji i potrzeby kreowania pieniądza w związku z wydatkami na cele wojenne. W rezultacie standard złota w Europie przestał obowiązywać w praktyce.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Double Eagle · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.