Gianmaria Biemmi (ur. 2 lutego 1708 w Goglione Sopra, zm. 27 grudnia 1784 w Brescii) – włoski historiograf i katolicki duchowny.
Jego najbardziej znaną pracą była wydana w 1742 roku w Brescii Historia Jerzego Kastrioty znanego jako Skanderbega (wł. Istoria di Giorgio Castriota detto Scanderbergh), którą opierał na pracach włoskich i bizantyńskich historykach, jak m.in. Francesco Filelfo, Giovanni Pontano, Raffaello Maffei, Laonik Chalkokondyles i Jerzy Sfrantzes; jako kolejnego źródła, Biemmi miał również używać wydanej w Wenecji publikacji z 1480 roku autorstwa nieznanego albańskiego naukowca z Baru.
Życiorys Studiował retorykę, teologię, prawo oraz historię. W 1731 roku został katolickim duchownym.
Pierwszą jego pracą było Życie Karola V, Imperatora (wł. Vita di Carlo V, Imperatore), jednak nie została ona ostatecznie opublikowana z powodu trudności z ich wydaniem.
Prace historyczne
Istoria di Giorgio Castriota detto Scanderbergh (1742) Istoria di Brescia (tom I - 1748, tom II - 1749) Istoria di Ardiccio degli Aimoni e di Alghisio Gambara (1759)
Nieopublikowane prace