W miejscu, w którym to następuje, ściany komórek endodermy silnie grubieją, reagując na zranienie. Następnie grzybnia dociera do wiązek przewodzących i przerasta floem, promienie rdzeniowe i miękisz drzewny omijając naczynia i komórki z jamkami lejkowatymi.
Ochrona Ochronę przed wiosenną osutką sosny stosuje się tylko w szkółkach leśnych i w najmłodszych uprawach. Jest trudna i nie do końca skuteczna. Działania profilaktyczne to: lokalizacja szkółek sosnowych w miejscach możliwie mało zagrożonych ekspansją askospor z porażonych tą chorobą upraw i młodników sosnowych. Zaleca się, by szkółka znajdowała się co najmniej 50 m od nich; wysadzanie tylko dobrze ukształtowanych i zupełnie zdrowych, lub co najwyżej tylko nieznacznie porażonych osutką sadzonek; sadzenie między sosnami innych gatunków drzew ocienianie grzęd z siewkami matami z włókniny utrudnia askosporom dostęp do siewek. Najlepiej byłoby uprawiać odporne na osutkę rasy sosny zwyczajnej, jednak do 2005 r. nie udało się w Polsce takich wyhodować. W związku z tym konieczna jest ochrona chemiczna. Ma ona znaczenie głównie profilaktyczne i tylko w niewielkim stopniu lecznicze. Polega na opryskiwaniu siewek w szkółkach i 1–3-letnich sadzonek. Stosuje się do tego celu fungicydy zawierające dwutiokarbaminiany (np. Ferbam, Maneb, a najczęściej Zineb).