Na stanowisku szefa kliniki dziecięcej zastąpił Siegfrieda Rosenbauma, odsuniętego ze względu na żydowskie pochodzenie. Häßler wstąpił do NSDAP i współpracował z Urzędem ds. Polityki Rasowej w Lipsku. Był związany z prowadzoną przez nazistów eutanazją dziecięcą (akcja T4). W książce Die Pflege des gesunden und kranken Kindes (1939) określił Żydów mianem "pasożytów". Po wojnie spędził kilka miesięcy w więzieniu, w listopadzie 1945 powrócił do pracy lekarza. Pracował początkowo w Lipsku, od 1949 w Chemnitz.

15 października 1953 roku został mianowany profesorem zwyczajnym pediatrii na Uniwersytecie Friedricha Schillera w Jenie. W 1953 objął stanowisko dyrektora i ordynatora kliniki uniwersyteckiej w Jenie; zastąpił zmarłego Jussufa Ibrahima. Przyczynił się do rozwoju kliniki, m.in. rozpoczął budowę nowego gmachu. Prowadził wykłady na uniwersytecie, zajmując się głównie chorobami zakaźnymi i chorobami układu kostnego dzieci. Propagował stosowanie szczepień ochronnych oraz penicyliny.