268–269..
Syn artysty – historyk sztuki zestawiał opisywany obraz z pokrewną jej – późniejszą o rok (1878) – akwarelą pod nazwą „Dziewczynka ukraińska” – podkreślając dostrzegalny w obu „dyskretny linearyzm, płaszczyznowość i kolor, i jakieś przedziwne nie spotykane w tej epoce uproszczenia formy obok ornamentalnego rozkwitu innych partii”. Jego zdaniem – obie akwarele wyprzedzały epokę „o dobre 30 lat, malowane płaską plamą barwną”. Kojarzył je bowiem ze znacznie później powstałym (1898) „Chartem” i jeszcze późniejszą (1912) „Kawiarnią arabską” z Tunisu. Uważał je za „nieplanowaną próbę dekoracyjnego rozwiązania formy w kolorze, czerpiącą soki z wrodzonego malarskiego instynktu” artysty i łączył z problematyką malarstwa poimpresjonistycznegoStanisław Masłowski: Akwarele – 12 reprodukcji barwnych”, op.cit., s. 7–8..
Na dekoracyjne zalety omawianego obrazu zwracał również uwagę Eligiusz Niewiadomski w swym opracowaniu „Malarstwo polskie XIX i XX wieku”, gdy pisał: „>Cyganka< dekoracyjnie potraktowana dla barwnych plam, czerwonego fartuszka i żółtych bursztynów rzucona na papier”Eligiusz Niewiadomski: Malarstwo polskie XIX i XX wieku – Ruch naturalistyczny, realiści, plener i impresjonizm, krajobraz, Warszawa 1926, Wydawnictwo M. Arcta w Warszawie, s.