Benedykt Elmer (ur. 14 października 1881 we Lwowie, zm. 21 grudnia 1959) – polski nauczyciel, filozof, dziennikarz, dyplomata.
Życiorys Benedykt Elmer urodził się jako Baruch Weissman w spolonizowanej rodzinie żydowskiej. Nazwisko zmienił w 1910. Wtedy też zaczął używać imienia Benedykt. Uczył się w IV Gimnazjum we Lwowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości (1892–1900). Zaprzyjaźnił się wówczas z Janem Dąbskim, który wynajmował pokój u jego rodziców. W latach 1900–1904 studiował filozofię i filologię klasyczną na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. W 1904 był wśród założycieli Polskiego Towarzystwa Filozoficznego we Lwowie. Publikował m.in. w „Krytyce”, „Słowie Polskim”, „Tygodniku Słowa Polskiego”. 13 lipca 1905 obronił na Uniwersytecie Lwowskim egzamin doktorski. 13 lutego 1906 zdał egzamin nauczycielski uprawniający do nauczania filologii klasycznej w szkołach średnich z językiem polskim i niemieckim. Od września 1906 był zastępcą nauczyciela w IV Gimnazjum we Lwowie, a od 30 lipca 1907 do wybuchu I wojny światowej nauczycielem rzeczywistym w I Gimnazjum w Tarnopolu. 31 października 1910 przyznano mu tytuł profesora. W lipcu 1915 został przydzielony do I Gimnazjum w Przemyślu. Od 21 grudnia 1916 posiadał VIII rangę służbową.