W XII i XIII wieku Koper rozwinął się jako samorządna komuna miejska z wybieranymi władzami. Najstarsza zachowana wzmianka o statucie miejskim pochodzi z 1239 roku. Miasto pozostawało w strefie rywalizacji patriarchów Akwilei, hrabiów Gorycji i Republiki Weneckiej. W 1278 roku komuna koperska zawarła z hrabią Albertem I z Gorycji sojusz wymierzony przeciwko Wenecji. Po niepowodzeniu koalicji Koper został w 1279 roku podporządkowany Republice Weneckiej.
thumb|Pałac Pretorów przy placu Tity
Panowanie weneckie, trwające do 1797 roku, było najdłuższym okresem w dziejach miasta. Koper stał się głównym ośrodkiem administracyjnym, politycznym i kulturalnym weneckiej Istrii. Rozwijał się dzięki handlowi morskiemu, produkcji soli oraz pośrednictwu w wymianie między wybrzeżem a zapleczem półwyspu. W mieście wznoszono pałace, kościoły, magazyny zbożowe i budynki instytucji komunalnych. Z tego okresu pochodzi zasadniczy układ urbanistyczny historycznego centrum oraz znaczna część jego architektury gotyckiej, renesansowej i barokowej.
Rozwój miasta przerywały konflikty i epidemie. W 1380 roku, podczas wojny o Chioggię, Koper został zaatakowany i złupiony przez flotę genueńską.