Urszula Napierska (również Judyta od Miłości Bożej; ur. 16 lutego 1932 w Góralach k. Brodnicy, zm. 3 listopada 2001 w Gdańsku) – zakonnica ze zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej, służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Życiorys Urodziła się jako przedostatnie z dwanaściorga dzieci Jana Napierskiego, pracownika w odlewni rur, i Julianny z Kobylskich. Rodzina została boleśnie doświadczona wydarzeniami II wojny światowej – braci wywieziono na roboty przymusowe do Rzeszy, ojciec zesłany został na Syberię, a samej Urszuli okupacyjna rzeczywistość uniemożliwiła uzyskanie podstawowego wykształcenia.

Po śmierci matki (24 września 1954) znalazła się w bardzo trudnym położeniu. Zmuszona do opuszczenia domu rodzinnego, błąkała się po opuszczonych zabudowaniach, a przez pewien czas chroniła się w lesie. W efekcie zapadła na próchnicę kości, z której leczona była w szpitalach w Brodnicy, Grudziądzu i Bydgoszczy. W tym czasie doznała pierwszych przeżyć o charakterze nadprzyrodzonym (widzenia, czytanie w ludzkich duszach). Podjęła wówczas misję modlitwy i pokuty w intencji nawrócenia błądzących kapłanów i osób konsekrowanych.