Opuściwszy Bydgoszcz, pod koniec 1968 przybyła do Gdańska, gdzie pracowała jako opiekunka osób starszych i dzieci. W 1972 powierzono jej obowiązki zakrystianki w gdańskiej parafii Matki Bożej Bolesnej. Poza opieką nad kościołem parafialnym, trudniła się wykonywaniem szat liturgicznych. Dzięki wsparciu przyjaciółki Wandy Miklikowskiej i innych dobrodziejów w 1983 zakupiła pierwsze własne mieszkanie w falowcu przy ul. Wyzwolenie. W ramach tzw. apostolstwa domowego prowadziła szeroką działalność charytatywną, wspierając biedne rodziny z Wybrzeża oraz służyła radom kapłanom i małżonkom przeżywającym kryzysy. Przylgnęło do niej określenie Hafciarka z falowca.

W latach 90. nastąpił nawrót choroby kości – w wyniku osteoporozy pękały jej żebra, zmuszona była korzystać z kul, a po złamaniu z przemieszczeniem kości udowej poruszała się wyłącznie na wózku inwalidzkim. Do tego doszły problemy z tarczycą i rak jelita.