Kazimierz Jan Wojsznarowicz, także Woysznarowicz (ur. 1620 w powiecie oszmiańskim, zm. 14 maja 1677 w Wilnie) – duchowny, prawnik, preceptor, kaznodzieja.
Życiorys Urodził się w powiecie oszmiańskim około roku 1620 w litewskiej rodzinie szlacheckiej herbu kot morski. W latach 1640–42 studiował na Akademii Wileńskiej i uzyskał tytuł doktora filozofii w 1642. Niedługo potem obrał stan duchowny. Pełnił obowiązki proboszcza dąbrowskiego i scholastyka piltyńskiego. W 1648 otrzymał tytuł doktora teologii i obojga praw. W tym samym roku został sekretarzem królewskim. W 1668 erygował na swojej uczelni katedrę polityki przeznaczając na ten cel zapis swego domu. W latach sześćdziesiątych pełnił również obowiązki proboszcza w Eysymontach Wielkich.
W latach 1667–1669 odbył peregrynację po Europie jako preceptor księcia Aleksandra Janusza Zasławskiego-Ostrogskiego. Peregrynacja obejmowała ziemie niemieckie, Niderlandy, Francję i Włochy.