Na jabłkach powstają ciemne, wzniesione lub pęcherzykowate plamki o średnicy 1,5–3 mm. Tworzą się one już na młodych jabłkach pod koniec maja i na początku czerwca. Rozrastając się tworzą ramiona nadające im gwiazdkowaty kształt. Porażenia te mogą pękać, co ułatwia wniknięcie do jabłka innym patogenom powodującym wtórne infekcje i gnicie owoców. Na jabłkach o jasnej barwie plamy te często mają czerwonawą obwódkę
Choroba występuje w Ameryce Północnej. W Europie notowano tylko incydentalne jej występowanie w Danii, jednak w Europie i w Polsce istnieją warunki do jej rozprzestrzenienia się.
Epidemiologia Phyllosticta solitaria zimuje w zrakowaceniach na pędach. Infekuje jabłonie około 2–3 tygodnie po opadnięciu płatków kwiatów. Infekcji dokonują zarodniki konidialne powstające w pyknidiach. Mogą się one podczas deszczów rozprzestrzeniać na odległość do 80 m z drzewa o 10-metrowej wysokości (z niższego bliżej). W miejscu ich infekcji rozwija się grzybnia, która wytwarza konidia dokonujące infekcji wtórnych rozprzestrzeniających chorobę. W miesiącach lipiec-sierpień tworzą się sklerocja. Część z nich jest sterylna, ale część następnego roku tworzy konidia. Ze zrastających się z sobą pyknidiów na porażonych jabłkach również mogą się tworzyć sklerocja.