Najważniejszym jednak celem hodowlanym było uzyskanie korzystnych wartości cech użytkowości mięsnej młodych gołębi i jakości kulinarnej ich mięsa, a zwłaszcza obniżenie zawartości tłuszczu w tuszy, uzyskanie cieńszych włókien mięśniowych, a także większego udziału części jadalnych w tuszy niż w tuszach gołębi innych ras mięsnych (king, ryś polski, strasser).

Prace nad rasą rozpoczęły się w 1990 roku, a skończyły w 1994 (niektóre źródła podają datę 1998). Protoplastami wrocławskiego wystawowego były: Ryś polski, gołąb pocztowy, king i teksanery (amerykański mięsny). Początkowo, mieszańce pierwszego pokolenia (były to samce oznaczane jako F¹) powstałe w wyniku kojarzenia tych pierwszych były następnie krzyżowane z amerykańskimi gołębiami typu mięsnego – powstało po tym pokolenie oznaczone numerem F², znane dziś jako wrocławski mięsny.

Budowa Wrocławski wystawowy jest gołębiem dużym, osiąga wagę do 900 g i długość 35–40 cm, mając przy tym wysoką wartość rzeźną. Już w wieku 28 dni osiąga wagę 650–750 g. Pierś jest szeroka i wypukła. Linia grzbietowa łagodnie opada ku nasadzie ogona. Swym pokrojem przypomina swych przodków. Skrzydła ułożone normalnie, rozpiętość skrzydeł do 76 cm.