Chociaż dokładna liczba nie jest znana, największa część tej produkcji została zainicjowana żądaniami wysuwanymi przez wojskowych.
Wszystkie jednostki piechoty, a nawet dywizje zmotoryzowane, miały w swoim wyposażeniu rowery. Reorganizacja armii w połowie lat 30. XX wieku zakładała, że pierwszy batalion każdego pułku piechoty powinien być wyposażony w rowery i tak było przez całą wojnę w większości pułków piechoty. Każdy pułk miał sekcję rozpoznawczą, która jeździła na koniach lub rowerach albo czasami kombinację obu. Sztabom pułków piechoty wydano pięć rowerów, podobnie jak batalionom pionierskim. W okresie wojny, rowery posiadały wszystkie jednostki, zwłaszcza sekcje w których służyli gońcy.
Niemiecka kawaleria na początku wojny liczyła piętnaście pułków. Każdy z tych pułków składał się z niewielkiej ilości pojazdów silnikowych i batalionu rowerowego. W 1941 roku atak Niemiec na ZSRR wykazał nieprzydatność łączenia oddziałów konnych i rowerowych. W okresie rasputicy konie zachowywały dobrą mobilność, podczas gdy rower stał się ciężarem. W obrębie kawalerii batalion rowerowy został ostatecznie wycofany do 1943 roku, a sama kawaleria do tego czasu została zredukowana do trzech pułków.