Pomimo wprowadzenia standardowego roweru istniało wiele wariantów. Przedwojenne egzemplarze były nadal wykorzystywane do czasu zużycia, egzemplarze cywilne kupowano bezpośrednio od firm, korzystano także z rowerów zdobycznych z państw okupowanych. Tak więc nawet w 1944 roku niemiecki rower wojskowy stanowił ogromną mieszankę stylów. Istniał nawet składany model spadochroniarski, który można było złożyć na pół i dopasować do zasobnika zrzutowego.

Rower co do zasady miał być utrzymywany przez wojskowego zbrojmistrza, ale jednostki garnizonowe w większości korzystały z usług lokalnych warsztatów naprawczych, przy czym za standardową konserwację i czyszczenie odpowiadał kolarz (cyklista).

Truppenfahrrad Niemiecki rower wojskowy był klasyczny w swojej konstrukcji. Posiadał dwa koła, ramę, kierownicę, pedały napędzane nogami połączone łańcuchem z tylnym kołem oraz układ hamulcowy. Standardowy rower używany przez Wehrmacht posiadał kilka adaptacji i standaryzacji podzespołów takich jak system hamowania. Rama roweru była skonstruowana z cieńszych rurek, co pozwalało na większą przestrzeń do zamocowania sprzętu wojskowego. Kierownicę wyposażoną w klamkę hamulcową, można było łatwo zdjąć za pomocą centralnej dźwigni zwalniającej.