Są kuliste lub prawie kuliste, 115–274 × 107–238 μm, z ostiolami o grubości 23–59 μm. Powstające w nich konidia mają długi, wąski, galaretowaty i szklisty wyrostek u podstawy znacznie się rozszerzający do szerokości około połowy konidium. Konidia powstające na liściach i owocach są nieco inne. Niedojrzałe są gruszkowate, dojrzałe czasami kuliste, ale przeważnie o kształcie od jajowatego do szeroko elipsoidalnego, o nieznacznie ząbkowanym wierzchołku, jednokomórkowe, szkliste, gładkościenne, o wymiarach 7–11 × 6–8,5 μm. Otoczone są grubą i śluzowatą warstwą w której są liczne ziarnistości z 5–15 wyraźnymi wierzchołkowymi wyrostkami, zazwyczaj o długości 7–9 μm.
Występowanie i siedlisko Występuje w Ameryce Północnej. W Europie do 2020 r. podano tylko jedno jego stanowisko w Danii w połowie XX wieku. Roślinami żywicielskimi Phyllosticta solitaria są: jabłoń (Malus), grusza (Pyrus) i głóg (Crataegus), zarówno gatunki uprawiane, jak i dziko żyjące. U jabłoni powoduje chorobę o nazwie plamistość jabłoni.
Phyllosticta solitaria w Unii Europejskiej znajduje się na liście A1 organizmów kwarantannowych, których wprowadzanie lub rozprzestrzenianie jest zabronione.
Przypisy
Kategoria:Phyllostictaceae