Eugeniusz Cierpicki, wszyscy ranni i wzięci do niewoli zostali rozstrzelani na polu walki. Dodatkowo znajdująca się w pobliżu część 903 szpitala polowego, została przez sowietów wymordowana, to jest 20 rannych żołnierzy, 2 lekarzy i 4 sanitariuszy.
26 września doszło do spotkania w Wierzbicy i ponownego w Sobieskiej Woli dowódców Grup „Kowel”, „Chełm” i „Niemen” z płk. dypl. Tadeuszem Zieleniewskim, który objął dowództwo nad wszystkimi zgrupowaniami. Grupa „Kowel” zatrzymała się na postój we wsiach Bychawa, Kosarzew, Krzczonów, Giełczew.
27 września wszystkie oddziały odpoczywały, podjęto decyzję przebicia się całego zgrupowania na południe w kierunku granicy węgierskiej. Płk dypl. Tadeusz Zieleniewski wydał rozkazy na trzy dni dla Grupy „Kowel” i innych. Zredukowano znacznie tabory.
28 września Grupa „Kowel” wyruszyła w dwóch kolumnach: wschodniej z podgrupami ppłk. dypl. Pokornego, ppłk. Adamusa, po trasie Zakrzew, Batorz Ordynacki, Wierzchowiska w kierunku Modliborzyc i zachodniej z podgrupy ppłk. Kiszkowskiego wzmocnionej dywizjonem kawalerii rtm. Bernsteina, po trasie Polichna Góra, Kosarzew, Wolę Gałęzowską, Zakrzówek, Sulów. W trakcie marszu do dywizjonu kawalerii dołączył szwadron 4/7 puł. z dwiema armatami ppanc. Oddziały maszerowały bez styczności z oddziałami nieprzyjacielskimi, w deszczu. Na postój zatrzymały się w Batorzu Ordynackim i Zakrzówku.