W 1821 założył Klub Ekonomii Politycznej, skupiający wielu wybitnych ekonomistów.

Głównym dziełem Ricardo są „Zasady ekonomii politycznej i opodatkowania” (On the Principles of Political Economy and Taxation) wydane w 1817 roku. Najważniejszymi jego teoriami są: teoria przewagi komparatywnej teoria renty gruntowej teoria płacy ilościowa teoria pieniądza Z jednej strony David Ricardo uważany jest za kontynuatora myśli Adama Smitha (chociaż zrywa z luźną kombinacją teorii i realiów historycznych, czyli sposobem opisu zjawisk gospodarczych używanym przez Smitha – zamiast tego używa abstrakcyjnych modeli teoretycznych), z drugiej za prekursora Karla Marksa. Uważał, że ludzie powinni wykonywać te czynności, w których są najmniej gorsi, że człowiek nie może być w czymś najlepszy, a tylko najmniej gorszy.

Posługiwał się abstrakcją, traktował model teoretyczny jako podstawę dobrej polityki.