Punkty P1, P4, P5 i Q2 również mogą stanowić punkty początkowe, choć nie są ekstremalne.
Punkt P3 nie jest odpowiedni, ponieważ wraz z punktami I5 i I3 tworzy obrys otworu (dziury), a nie zewnętrzny obrys wielokąta.
mały|Przykład punktów przecięcia dwóch wielokątów
Algorytm rozpoczyna działanie w punkcie P0. Następnie: przechodzi do punktu przecięcia I1, po czym zmienia aktywny wielokąt na Q; kontynuuje do punktów Q0, Q1, I0 i ponownie zmienia wielokąt; dalej przechodzi przez P1, P2, I2, po czym następuje kolejna zmiana wielokąta; następnie I4 → P4 → P5 → I6, zmieniając wielokąt po każdym punkcie przecięcia; w dalszej kolejności punkty Q2, Q3, I7, aż do ponownego powrotu do P0.
Pozostają punkty P3, I5 oraz I3, które wyznaczają obrys otworu. W przypadku bardziej złożonych wielokątów może występować kilka takich wewnętrznych obszarów (dziur) przypisanych do jednego obrysu zewnętrznego.
Wyznaczanie obszarów przecinających się W przypadku wyznaczania obszarów wspólnych dwóch wielokątów algorytm nie rozpoczyna działania od punktu wierzchołkowego, lecz od punktów ich przecięcia.