thumb|Grób Henryka Krajewskiego na warszawskich Powązkach Wojskowych Henryk Krajewski, ps. „Wicher”, „Eryk”, „Bąk”, „Trzaska”, „Leśny” vel Henryk Turowski, Henryk Jezierski, Henryk Rogowski, Wasyl Biszko (ur. 7 lipca 1898 w Waśniewie, zm. 16 grudnia 1989 w Wołominie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, cichociemny, oficer Armii Krajowej.

Życiorys Syn Teofila i Marianny z Turowskich. Jego rodzice byli rolnikami na własnym gospodarstwie. Do 1913 uczył się w szkole początkowej w Janowcu Kościelnym, Podczas nauki założył tajną drużynę skautową. Podjął następnie naukę w Seminarium Nauczycielskim im. Stanisława Konarskiego w Warszawie, po jego ukończeniu we wrześniu 1918 zdobył dyplom nauczyciela szkoły powszechnej. W latach 1917–1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej.

Kariera wojskowa w przedwojennej Polsce 6 listopada 1918 wstąpił w Mławie jako ochotnik do Wojska Polskiego, od 11 listopada w Szkole Podchorążych w Warszawie. W dniach 11–13 listopada 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. W czerwcu 1919 został przydzielony do 2. kompanii Batalionu Zapasowego 31 pułku Strzelców Kaniowskich. Od 24 lipca 1919 instruktor Szkoły Podoficerskiej oraz zastępca komendanta szkoły.