Język anglo-normandzki (Anglo-Normaund) – wymarły język z grupy romańskiej (podgrupa oïl), używany w średniowiecznej AngliiFor a wide-ranging introduction to the language and its uses, see Anglo-French and the AND by William Rothwell .
Pochodzenie i historia Język anglo-normandzki był odmianą , przodka języka normandzkiego, niekiedy uważanego za dialekt języka francuskiego.
Był językiem ojczystym „”, potomków NormanówZromanizowanych wikingów osiadłych w północnej części Królestwa Zachodnich Franków, którzy założyli tam księstwo Normandii i posługiwali szeregiem północnych odmian języka starofrancuskiego., którzy rządzili Anglią po jej podbiciu przez Wilhelma I Zdobywcę w 1066 roku.
Większość ludności Anglii w tym czasie posługiwała się językiem staroangielskim, anglo-normandzki był używany przez dwór, szlachtę oraz członków rządzącej dynastii (np. normańskiej).