Zbigniew Bernardyn Antoni Bielański (Firlej Bielański) (ur. 20 maja 1897 w Wygnance Dolnej, zm. 29 listopada 1938 w Brześciu) – major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, doktor prawa.
Życiorys Urodził się 20 maja 1897 w Wygnance Dolnej (obecnie dzielnica Czortkowa), w ówczesnym powiecie czortkowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana. Miał brata.
Uczył się w Prywatnym Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Czortkowie. Od 1909 należał do tamtejszego Oddziału Ćwiczebnego (tajnego skautingu).
W czasie I wojny światowej jako uczeń klasy IV wstąpił do Legionów Polskich i walczył w szeregach 1 pułku ułanów. Od 11 lutego do 31 marca 1917 był uczniem administracyjnego kursu oficerskiego 1 puł. w Ostrołęce. Był wówczas kapralem. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) przeniesiony jako obywatel austriacki do Polskiego Korpusu Posiłkowego, pełnił służbę w 2 pułku ułanów. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Żurawicy (22 lutego), w końcu marca lub w kwietniu zwolniony, po czym wcielony do armii austro-węgierskiej.