W następstwie Wiosny Ludów ostatecznie uformowało się krakowskie stronnictwo konserwatywne, które miało zyskać nazwę „grona krakowskiego”. Jego przywódcą stał się Adam Józef Potocki. W 1848 r. ukazał się pierwszy numer „Czasu” pod redakcją Pawła Popiela. Do współpracy z gazetą przyłączyli się Lucjan Siemieński i Maurycy Mann. Dziennik miał stać się organem krakowskich konserwatystów aż do 1934 r.

W latach 1846–1849 konserwatyści krakowscy nadal piętnowali zarówno koncepcje liberalne i rewolucyjne, jak i centralistyczny absolutyzm. Uznawali obie ideologie za odrzucające zasady moralne. Atakowali biurokrację niemiecką w Galicji, proponowali oparcie ustroju monarchii habsburskiej o zasady federalizmu. W przeciwieństwie do późniejszych „stańczyków” odrzucali lojalizm i nie odżegnywali się od idei niepodległości Polski, krytykowali natomiast wiązanie tej kwestii z prądami rewolucyjnymi w Europie. Emigrację uważali za pozbawioną wiedzy o sytuacji w kraju, a walkę zbrojną za pozbawioną szans na powodzenie. Uznawali związek Polski z cywilizacją zachodnią, łacińską, za niepodlegający dyskusji.