Kwestię polską podjęło „grono krakowskie” ponownie w okresie reform lat 60. i nadania dyplomu październikowego. Za sprawę aktualną uznał wówczas Helcel walkę o federalizację monarchii i daleko idącą autonomię dla Galicji, odrodzenie państwowości polskiej odsuwając w nieokreśloną przyszłość, ale podkreślając konieczność dążenia do niepodległości. Na tym tle doszło do rozdźwięku między działaczami „grona” a „Czasem”, który przyjął wówczas stanowisko daleko bardziej lojalistyczne. W efekcie grupa konserwatystów – obok "grona" byli to m.in. Ludwik Skrzyński i Adam Stanisław Sapieha – doprowadziła do założenia we Lwowie nowego dziennika „Głos”.

Do odwrócenia postaw doszło w okresie powstania styczniowego, które „Czas” otwarcie poparł, natomiast „grono krakowskie” – już po jego upadku – potępiło. Konserwatyści krakowscy odmówili uznania powstania za „narodowe”, określając je jako zryw anarchiczny, dokonany w imię haseł międzynarodowej rewolucji. W efekcie Popiel i Helcel powrócili do idei ugody z rządem austriackim, opowiadając się za ograniczeniem celów politycznych do walki o autonomię.

Stańczycy