Z Kamienia Pomorskiego biskup kierował rozległą diecezją, której obszar pokrywał się z terytorium ówczesnego państwa zachodniopomorskiego. Znaczne nadania majątkowe sprawiły, że hierarchowie kamieńscy stali się właścicielami ziemskimi porównywalnymi z możnowładcami świeckimi. Spór o podporządkowanie metropolitalne – prowadzony równolegle wobec Magdeburga i Gniezna – zakończył się 13 lipca 1380 roku, gdy papież Urban VI wydał dokument Executorium, zakazując arcybiskupom gnieźnieńskim wysuwania pretensji do zwierzchnictwa nad diecezją kamieńską. Ugruntowana samodzielność kościelna oraz silna pozycja ekonomiczna podnosiły rangę tej jednostki w strukturach Kościoła łacińskiego. W 1247 papież Innocenty IV rozważał nawet przekształcenie Kamienia w siedzibę nowej metropolii; zadanie sporządzenia opinii w tej sprawie powierzono biskupom ze Swarzynia oraz Ratzeburga. Ostatecznie do realizacji tego projektu nie doszło.
Od XIII wieku biskupstwo było niezależne ekonomicznie i politycznie od dworu książęcego. Działo się to m.in. poprzez zakup okolicznych ziem. W 2. poł. XII wieku posiadało około jednej ósmej terytoriów wszystkich księstw Pomorza Zachodniego. Jego funkcjonowanie opierało się na składaniu stałych świadczeń przez . Początkowo była to tzw. „biskupica”, a później dziesięcina.