w Poznaniu ogłosił też drukiem kilka artykułów prasowych. Od stycznia 1919 roku był urzędnikiem Ministerstwa Przemysłu i Handlu. W 1921 roku wystąpił ze służby państwowej i został sekretarzem dyrekcji Banku Handlu i Przemysłu. Od 1923 naukowo związany był z Uniwersytetem Poznańskim, gdzie na Wydziale Prawno-Ekonomicznym został zastępcą profesora. Dwukrotnie habilitował się: w 1930 z ekonomii na odstawie pracy „Dualizm w teorii ekonomicznej pieniądza” okazała się ona podsumowaniem dorobku naukowego Rocha Knapowskiego w dziedzinie ekonomii nowożytnej. Wysiedlony w listopadzie 1939 wrócił w marcu 1945 roku wraz z rodziną do Poznania i zgłosił się do pracy na Uniwersytecie Poznańskim. Mianowany 31 lipca 1945 na profesora tytularnego, a 11 maja 1946 roku wobec zmiany przepisów na docenta etatowego nauki skarbowości i prawa skarbowego na Wydziale Prawno-Ekonomicznym UP, wykładał i prowadził zajęcia z dziedziny ekonomii, zajmując się równocześnie studiami starożytnymi. Habilitował się w 23 stycznia 1948 z zakresu historii starożytnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1959 był profesorem zwyczajnym.