Po wojnie rozpoczął pracę w radzie Kościoła Ewangelickiego w Westfalii, w 1949 został Superintendentem dekanatu Minden. W 1950 objął stanowisko profesora teologii praktycznej na Uniwersytecie w Heidelbergu, w latach 1958–1960 zajmował stanowisko rektora tej uczelni. W 1954 wybrany biskupem Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła Krajowego Oldenburga, nie objął jednak stanowiska ze względu na konflikty wewnątrz synodu. Autor licznych publikacji naukowych i książek.
W 1956 wstąpił do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej, działał w ramach ewangelickiej grupy roboczej CDU-CSU. Od 1962 do 1964 zasiadał w Bundestagu, w którym zastąpił Hermanna Finckha. Od 1964 do 1978 pozostawał ministrem edukacji w rządach Badenii-Wirtembergii kierowanych przez Kurta Georga Kiesingera i Hansa Filbingera, od 1972 był ponadto wicepremierem. W 1966 ubiegał się o fotel szefa rządu landu, zasiadał także w badeńsko-wirtemberskim landtagu (1968–1980). W 1979 i 1984 wybierany posłem do Parlamentu Europejskiego, z mandatu zrezygnował w 1987. Należał do Europejskiej Partii Ludowej, był m.in. wiceprzewodniczącym Delegacji ds. stosunków z państwami Azji Południowej.