W styczniu 1945 ponownie aresztowany pod zarzutem ukrywania Żyda, w kwietniu 1945 uciekł z aresztu i ukrywał się w domu prawnika jego rodziny, Gerda Buceriusa.

Po wojnie zajął się prowadzeniem rodzinnego biznesu, zajmując się transportem morskim i sprowadzaniem węgla i stając się jednym z największych niemieckich importerów tego surowca. Od 1946 do 1955 pełnił funkcję wiceprezesa izby handlowej w Hamburgu, kierował także komitetami zajmującymi się współpracą międzynarodową z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi. W 1946 należał do 30-osobowej komisji denazyfikacyjnej w brytyjskiej strefie okupacyjnej. W 1946 wstąpił do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej, działał w jej proamerykańskim skrzydle niechętnym polityce Konrada Adenauera. Od 1955 do 1968 kierował strukturami CDU w Hamburgu, a od 1953 do 1954 szefował lokalnemu sojuszowi wyborczemu CDU-FDP-DP Hamburg-Block. W latach 1946–1955, 1966–1970 i 1978–1979 zasiadał w Zgromadzeniu Obywatelskim Hamburga, w 1946 był krótko senatorem ds. transportu we władzach tego miasta. Trzykrotnie ubiegał się też o prezydenturę Hamburga.