Konkretna jednostka chorobowa odpowiedzialna za wybuch zarazy jest także niemożliwa do ustalenia. Według domysłów niektórych autorów była to tularemia – odzwierzęca infekcja bakteryjna. Objawy infekcji obejmują zmiany skórne i problemy z oddechem. Bez leczenia śmiertelność wynosi piętnaście procent zarażonych. Historyk Philip Norrie wymienia trzy choroby, które mogły spowodować lokalne załamanie społeczne w owym okresie: ospę, dżumę i tularemię. Istnieją dowody sugerujące, że także Egipcjanie doświadczyli zarazy w latach poprzedzających 1322, choć niewykluczone również, że epidemia nie dotarła wcale do Egiptu. O występowaniu tej lub innych zaraz w okolicznych krajach świadczy m.in. informacja o pojawieniu się epidemii w Babilonie ok. 1335 p.n.e. W tym samym czasie z chorobą zmagano się też na Cyprze i w Syrii.
Według niektórych autorów (m.in. Trevisanato) choroba została celowo przeniesiona do Anatolii jako element wojny biologicznej; według tej koncepcji obydwie strony konfliktu hetycko-arzawańskiego miały starać się rozprzestrzeniać zarazę w szeregach wroga przy pomocy chorych zwierząt. Ta i podobne teorie spotkały się z ostrą krytyką badaczy jako oparte na znacznej nadinterpretacji skąpych źródeł – Z.S. Homan zdyskredytowała ideę „starożytnej broni biologicznej” jako błędne odczytanie informacji nt. ówczesnych rytuałów oczyszczenia.
Przypisy
Kategoria:Epidemie Kategoria:Królestwo hetyckie