Po wybuchu pierwszej wojny światowej, Kenny zgłosiła się do zespołu pielęgniarskiego, by służyć pomocą medyczną żołnierzom rannym na froncie. W 1917 roku uzyskała tytuł "Sister" (pol. siostra), który w Pielęgniarskim Korpusie Armii Australijskiej był odpowiednikiem porucznika (eng. First Lieutenant).
Po zakończeniu wojny Kenny zajęła się sprzedażą noszy własnej konstrukcji oraz rehabilitacją dzieci. Wśród jej pierwszych pacjentów była dziewczyna z mózgowym porażeniem dziecięcym. Opieka nad nią dała początek innowacyjnych działań Elizabeth Kenny. Stosowana w ówczesnym okresie metoda polegała na usztywnianiu kończyn chorego, efektem ubocznym tego był pojawiającym się wkrótce zanik mięśni. Innowacyjność metody Kenny polegała na stosowaniu działań rozluźniających napięcie mięśniowe (okłady z ciepłej wody), a następnie powolnym wdrażaniu delikatnych ćwiczeń aktywizujących mięśnie kończyn.