Księga Amosa, (hebr. עמוס Amos) – jedna z ksiąg prorockich Starego Testamentu, napisana przez proroka Amosa ok. 765 r. p.n.e.
Autor Amos przed powołaniem go przez Boga Jahwe na proroka zajmował się hodowlą owiec i nacinaniem fig na sykomorach. Został powołany, aby prorokował nie tylko ojczystej Judzie, lecz głównie północnemu Królestwu Izraela. Pochodził z judzkiej miejscowości Tekoa, położonej około 15 kilometrów na południe od Jerozolimy. Rozpoczął działalność prorocką za dni króla Jeroboama II, syna Joasza króla Izraela. Imię Amos znaczy „będący brzemieniem” lub „niosący brzemię”.
Treść księgi Amosa Wersety 1:1-2:3 Na początku Amos przystępuje do zapowiadania ognistych wyroków Bożych przeciwko wrogim narodom otaczającym Izraelitów. Dotyczą one Syryjczyków, Filistynów, Tyryjczyków, Edomitów, Ammonitów i Moabitów. Wersety 2:4-16 W tej części Amos zapowiada wyroki przeciwko królestwu Judy i królestwu Izraela, gdyż ich mieszkańcy zgrzeszyli, odrzucając prawo Boże. Sami Izraelici nakłaniali wzbudzonych przez Boga nazirejczyków do łamania ich ślubów, a prorokom zabraniali prorokować. Wersety 3:1-6:14 Za pomocą dobitnych przykładów Amos wykazuje, że to sam Bóg pobudził go do prorokowania. I czyni to zwłaszcza przeciwko miłującym luksusy łupieżcom, którzy mieszkają w Samarii.