Wyrok ten został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Najwyższego z 11 lutego 1969. Wyszedł z więzienia na podstawie amnestii 25 lipca 1969.

Po opuszczeniu więzienia nie mógł powrócić na studia na UW. W latach 1969–1970 pracował jako pracownik fizyczny w Instytucie Biologii Doświadczalnej PAN, w latach 1971–1972 jako archiwista w Instytucie Onkologii. Równocześnie na nowo podjął współpracę z Wojciechem Ziembińskim, dla którego przygotowywał plakaty i ulotki, filmował i fotografował nabożeństwa patriotyczne. W 1972 podjął zaoczne studia historyczne na Uniwersytecie Łódzkim (ukończone w 1979), od 1974 pracował w Archiwum Akt Nowych. Był sygnatariuszem Listu 101 ze stycznia 1976 przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. Od 1976 współpracował jako drukarz z Komitetem Obrony Robotników, drukował Komunikat „KOR” i Biuletyn Informacyjny „KOR”, był także aktywnym kolporterem. Od 1977 był etatowym drukarzem Niezależnej Oficyny Wydawniczej NOWA. We wrześniu 1977 podpisał Deklarację Ruchu Demokratycznego. Współpracował także z Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR” oraz Polskim Porozumieniem Niepodległościowym. mały|313x313px|Grób Sławomira Kretkowskiego na Cmentarzu Bródnowskim (stan z 2.10.2022) W 1980 został członkiem NSZZ „Solidarność”, od 1981 pracował w Komitecie Wydawniczym Regionu Mazowsze.