5 stycznia 1931 został powołany z 12 pp do Wyższej Szkoły Wojennej, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930/32. W październiku 1932, po ukończeniu kursu (bez dyplomu naukowego), został przeniesiony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu na stanowisko dowódcy batalionu. W sierpniu 1935 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W 1938 zajmowane przez niego stanowisko zostało otrzymało nazwę „II zastępca dowódcy pułku”. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 48. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

Na początku kampanii wrześniowej 1939 dowodził Oddziałem Wydzielonym „Tur”, którego zadaniem była obrona Nakła i dozorowanie Kanału Bydgoskiego (miejsce postoju dowództwa we wsi Tur). Później dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Szpitalu V przy Stalagu XXI A. 21 maja 1940 został przeniesiony ze Stalagu XXI A do Oflagu XI B Braunschweig, a następnie do Oflagu II C Woldenberg i w końcu do Oflagu VII A Murnau.

Był żonaty, miał syna Jerzego (ur. 17 marca 1930).