Działał w Partii Radykalnej, kierował jej strukturami w departamencie, następnie był wiceprzewodniczącym federacyjnej Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Od 1967 radny, a od 1974 do 2005 mer Chamalières (zastąpił odchodzącego Valéry’ego Giscarda d’Estainga). Ponadto zasiadał w radzie kantonu Rochefort-Montagne (1976–1988), radzie regionu Owernia (1976–1984) oraz pełniącej funkcje doradcze Radzie Ekonomicznej i Społecznej (1979–1981). W 1981 wybrano go do Zgromadzenia Narodowego z listy UDF. Z mandatu zrezygnował w 1984 w związku z wyborem do Parlamentu Europejskiego, gdzie przystąpił do frakcji liberalno-demokratycznej. W latach 1990–1993 ponownie zasiadał w krajowym parlamencie. Był ponadto wiceprzewodniczącym rady departamentu Puy-de-Dôme i wiceszefem związku komunalnego Clermont-Ferrand (1996–2005).

Był żonaty z Jeannine Jacob, miał troje dzieci. Jego imieniem nazwano obiekt sportowy w Chamalières.

Odznaczenia Kawaler Legii Honorowej, Oficer Orderu Narodowego Zasługi, Oficer Orderu Palm Akademickich, odznaczony także Krzyżem Kombatanta-Ochotnika.

Przypisy