Zjawisko dyglosji jest powszechne m.in. w krajach arabskich, niemieckojęzycznej części Szwajcarii, na Haiti oraz w południowych Indiach. Dyglosję zaobserwowano też w krajach malajskojęzycznych, w Malezji, Brunei i w Indonezji. Sytuacja językowa w Indonezji jest o tyle złożona, że standardowy język narodowy (indonezyjski) wchodzi w kontakt zarówno z odmianami lokalnymi, jak i zupełnie odrębnymi językami. Silna i skomplikowana dyglosja występuje również w Chinach (poza odmianą wysoką funkcjonuje mandaryński potoczny wraz z regionalnymi dialektami/językami chińskimi). W relacji dyglosji występują języki janomamskie z Ameryki Południowej (odmiana wayamo służy jako między użytkownikami odmian lokalnych).
Jednoczesne funkcjonowanie czeszczyzny literackiej ( jako odmiana wysoka) i interdialektu ogólnoczeskiego ( jako zróżnicowana regionalnie odmiana niska) również bywa podkładane pod pojęcie dyglosji.