tan-nagħaġ, tal-baqra, tal-mogħoż, tal-ġarra, friska, nixfa, moxxa, t’Għawdex, tal-bżar i inne.
Najwcześniejszym dowodem na wytwarzanie sera na Malcie jest ceramika, która wydaje się być koszykiem na ser (qaleb) znalezionym w Baħriji. Datowano go na tysiąc lat p.n.e. i wykazano, że nadal zawiera ślady białka mleka krowiego. Zapisy w średniowiecznych aktach notarialnych dotyczyły również przekazywania kóz, owiec i bardziej cenionego bydła. Chociaż kóz używano głównie do wytwarzania mleka do picia, a bydło jako zwierząt pociągowych, nic się nie marnowało, a do produkcji sera używano mleka wszystkich gatunków. Legenda pochodząca z oblężenia Mdiny w 1427 roku mówi nawet o tym, jak ludzkie mleko było mieszane z mlekiem innych gatunków do produkcji serków, aby oszukać siły osmańskie. Maltańskie księgi folklorystyczne napisane przez uznanych folklorystów Antona F. Attarda i Guido Lanfranco opisują wytwarzanie tradycyjnych ġbejniet w XX wieku z mleka owczego, krowiego, koziego lub mieszanego. Attard opisał również różnice kolorystyczne i rozmiarowe między tymi produkowanymi na Malcie i Gozo oraz sposoby wytwarzania. Pasterze na Malcie, którzy mieli więcej kóz na początku XX wieku, robili ġbejniet z mleka koziego, które było bielsze. To wyjaśnia, dlaczego wielu anglojęzycznych tłumaczy podaje ġbejna jako „kozi ser”.