Pistolet Stinger był niedrogi i można go było produkować w większych ilościach. Pierwszy model został wyprodukowany przez OSS w ilości 25 000 sztuk. Wystąpiły pewne problemy z jakością: z jednej strony mechanizm spustowy nie działał niezawodnie i powodował awarie uniemożliwiające oddanie strzału, z drugiej strony zdarzały się przypadki, w których pistolet pękał i w wyniku tego dochodziło do zranienia ręki strzelca. Drugi model, tym razem pod nadzorem United States Army Ordnance Department, został wyprodukowany w 1944 roku w ilości 25 500 sztuk (inne źródła podają, że wyprodukowano 32 000 sztuk) i miał ulepszony mechanizm spustowy oraz wzmocnioną lufę.
Broń w liczbie dziesięciu sztuk pakowano w drewniane pudełko, które dodatkowo zawierało obrazkową instrukcję obsługi i zrzucano z samolotów nad okupowanymi obszarami. Istnieją różne doniesienia o użyciu pistoletu Stinger, który na przykład mógł być przeoczony podczas aresztowania, a następnie wykorzystany do pomocy w ucieczce lub w skrytobójczym zabójstwie.