Następnie miał się połączyć z jego oddziałem i wspólnie ruszyć do Galicji, gdzie powstanie przybrało bardziej dynamiczny obrót. Na wieść o niepowodzeniu misji Chachulskiego, Ogrodowicz udał się samotnie do granicy Królestwa Polskiego na wysokości Wrocławia. Po trzech dniach powrócił do Księstwa Poznańskiego, gdzie 5 kwietnia został aresztowany w okolicy Bydgoszczy. W czasie przesłuchania w dn. 10 sierpnia 1847 r. jego adwokat Gall zeznał, że jego wcześniejsze zeznania zostały wymuszone torturami, w tym spaniem w czasie mrozów na ziemi bez okrycia i morzeniem głodem. Przeciwko Ogrodowiczowi zeznali świadkowie, leśnik Boesig, ogrodnik Figurski i kucharz Sawicki. 2 grudnia 1847 r. sąd w Berlinie uznał braci Ogrodowiczów winnymi jako wspólników spisku i skazał ich na utratę kokardy, czyli szlachectwa oraz karę dożywotniego pozbawienia wolności w berlińskiej fortecy.

mały|Krzyż na mogile zbiorowej powstańców wielkopolskich na cmentarzu farnym we Wrześni Ogrodowicz został uwolniony z więzienia na skutek amnestii ogłoszonej w czasie rewolucji marcowej w 1848 roku. Po powrocie do kraju przyłączył się do drugiego powstania wielkopolskiego. Brał udział w bitwie pod Sokołowem, gdzie na skutek rany głowy zmarł 2 maja w lazarecie we Wrześni.