Julian Grabiński (ur. przed 1850, zm. po 1900, działał w latach 1862–1896) – aktor, śpiewak (baryton), dyrektor teatrów prowincjonalnych i warszawskich teatrów ogródkowych, przedsiębiorca teatralny.
Kariera aktorska Występował jako aktor i śpiewak w zespołach teatrów prowincjonalnych: Konstantego Łobojki (1862), Lucjana Ortyńskiego (1862–1864), Piotra Woźniakowskiego (1864–1866, 1868), Aleksandra Carmantranda (1869), Anastazego Trapszy (1869–1872), Kazimierza Filleborna (sez. 1877/1878), Łucjana Kościeleckiego (1888–1891), a także przez cały okres aktywności w organizowanych przez siebie zespołach. Występował w warszawskich teatrach ogródkowych: „Tivoli” (1875, 1883), „Alkazar” (1876), „Arkadia” (1878), „Eldorado” (1878), „Promenada” (1891), „Belle Vue” (1888–1890, 1896). Incydentalnie występował również w stałych teatrach w Krakowie (1866), Lwowie (1866) i Poznaniu (sez. 1872/73), jednak nie nawiązał z nimi stałej współpracy. Grał role komediowe, np.: Astolfa (Odludki i poeta), Rotmistrza (Damy i huzary), Adolfa (Panna mężatka), Wistowskiego (Grube ryby) oraz bohaterskie i charakterystyczne: Botlwella (Maria Stuart), Karola (Zbójcy) i wojewody (Mazepa). Jako śpiewak wykonywał głównie partie barytonowe w operetkach: Menelausa (Piękna Helena), Midasa (Piękna Galatea) i w operach: Basilasa (Cyrulik sewilski) i Janusza (Halka).