Nie jest jasne, dlaczego istnieją te dwie serie spółgłosek zwartych; według Aleksandra Łubockiego pierwsza seria musiała być wymawiana z językiem blisko zębów (podniebienno-przedniojęzykowo-dziąsłowa), jako [tś], [dź], [dźh], a gdy zaszła palatalizacja i pojawiła się druga seria, pierwsza seria przesunęła się do przodu, by zachować odrębność.
+ Tabela przedstawiająca rozwój obu serii z praindoirańskiego do zachowanych języków indoirańskich Praindoirański Praindoaryjski Sanskryt Prairański Awestyjski Staroperski Nuristańskie ([ɕ]) ś ([ɕ]) s θ ċ ([ts]) / š ([ɟ]) j ([ɟ]) z d j ([dz]) / z ([ʑʱ]) h ([ɦ]) ([c]) c ([c]) č č č ([ɟ]) j ([ɟ]) ǰ ǰ ǰ / ž ([ʑʱ]) h ([ɦ])
Laryngały Zazwyczaj zakłada się, że w języku praindoeuropejskim występowały trzy do czterech spółgłosek krtaniowych, z których każda mogła wystąpić w pozycji sylabicznej lub niesylabicznej. W języku praindoirańskim, spółgłoski krtaniowe połączyły się jako jeden fonem /*H/.