Tadeusz Minc (ur. 4 lutego 1924 w Łodzi, zm. 28 lutego 1992 w Warszawie) – polski aktor i reżyser teatralny, kierownik artystyczny teatrów.

Życiorys Minc, wg informacji od rodziny, urodził się 31 stycznia 1924, niemniej znaczna część materiałów biograficznych wskazuje, że urodził się 4 lutego 1924.

Podczas II wojny światowej osadzony w getcie łódzkim. W 1944 został wywieziony do obozów Auschwitz-Birkenau, później do Groß-Rosen.

Po wyzwoleniu powrócił do Łodzi, gdzie podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej, lecz szybko je przerwał na rzecz nauki na Wydziale Aktorskim PWST w Warszawie z siedzibą w Łodzi, gdzie studiował w latach 1946–1949. Na scenie zadebiutował jako Władek w Omyłce w Teatrze Powszechnym w Łodzi.

Minc był członkiem Grupy Młodych Aktorów – uczniów Leona Schillera, którym przewodzili Kazimierz Dejmek i Janusz Warmiński, i wraz z którymi został współtwórcą Teatru Nowego w Łodzi w 1949. W teatrze tym występował do 1967. Od 1962 zaangażował się w pracę reżyserską – w tej roli zadebiutował w Zaczarowanej gospodzie Władysława Smólskiego. W latach 1967–1969 rezygnując z aktorstwa pracował jako kierownik artystyczny i reżyser Teatru Wybrzeże w Gdańsku. W latach 1969–1989 był reżyserem w Teatrze Narodowym w Warszawie.