Jego żołnierze zastrzelili dwóch cywilów, trzeciego rozjechały gąsienice bojowego wozu piechoty, ponadto kilka osób zostało rannych, w tym 6 żołnierzy z jego batalionu, poza tym został spalony jeden bojowy wóz piechoty, drugi został uszkodzonyВоенно-исторический журнал, 1991 nr 12, s. 91–93.. Po upadku puczu Surowikin został za te działania swojego oddziału aresztowany i spędził 7 miesięcy w wojskowym areszcie śledczym Matrosskaja Tiszyna w oczekiwaniu na proces. Ostatecznie w grudniu 1991 r. na rozkaz prezydenta Borysa Jelcyna uwolniono go i oczyszczono z zarzutów, a także awansowano na stopień majora.
W 1992 r. 25-letni major został skierowany na studia do Akademii Wojskowej im. Frunzego. W czasie studiów był aresztowany i oskarżony o handel bronią, za co wymierzono mu w I instancji karę roku pozbawienia wolności w zawieszeniu, ale złożył apelację i został uniewinniony. W 1995 r. po ukończeniu akademii został mianowany dowódcą batalionu w Tadżykistanie podczas wojny domowej w tym kraju. Następnie był kolejno szefem sztabu 92 Pułku Strzelców Zmotoryzowanych, szefem sztabu i dowódcą 149 Pułku Strzelców Zmotoryzowanych Gwardii oraz szefem sztabu 201 Dywizji Strzelców Zmotoryzowanych. W międzyczasie, w 1998 r. został awansowany do stopnia pułkownika. W 2002 r.