thumb|Obsługa pierścieniowego miotacza ognia thumb|Pokaz działania pierścieniowych miotaczy ognia podczas rewii wojskowej w Warszawie 3 maja 1938 thumb|Części składowe pierścieniowego miotacza ognia Pierścieniowy miotacz ognia – niemiecki plecakowy miotacz ognia, broń wykorzystywana w I wojnie światowej do walki na bliską odległość i przeznaczona do rażenia strumieniem ognia ludzi, zwłaszcza ukrytych w schronach i budynkach, podpalania obiektów i wywoływania pożarów. Po zakończeniu wojny miotacze tego typu weszły do uzbrojenia oddziałów odradzającego się Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Charakterystyka Działanie Obsługę pierścieniowego miotacza ognia stanowiło dwóch żołnierzy – miotaczowy i pomocnik. Pierwszy nosił miotacz na plecach i kierował ogniem, drugi obsługiwał zawory i nosił koc do gaszenia płomieni. Obsługa wyposażona była w kamizelki skórzane, okulary ochronne i brezentowe rękawice. W czasie strzelania otwierane były zawory, a mieszanka zapalająca była wypychana ze zbiornika przez sprężony gaz. Wystrzeliwany rozpylony strumień zapalał się od palnika zamontowanego u wylotu prądownicy.