thumb|Acquacotta w restauracji w Mediolanie we Włoszech thumb|Zupa zrobiona z acquacotta, fasoli i minestrone
Acquacotta (wym. []; z włoskiego „gotowana woda”) – gorąca włoska zupa chlebowa na bazie rosołu, która pierwotnie była jedzeniem chłopskim. Jego przygotowanie i konsumpcja sięgają starożytności i pochodzą z obszaru przybrzeżnego znanego jako Maremma w południowej Toskanii i północnym Lacjum. Danie zostało wynalezione po części aby uczynić stwardniały, czerstwy chleb jadalnym. W dzisiejszych czasach składniki zupy mogą się różnić. Odmiany dania to aquacotta con funghi i aquacotta con peperoni.
Historia Acquacotta to proste, tradycyjne danie pochodzące z nadmorskiego regionu Włoch znanego jako Maremma, który obejmuje południową część wybrzeża Toskanii i biegnie ku północnemu Lacjum. Słowo acquacotta oznacza w języku włoskim „gotowaną wodę”. Pierwotnie było to jedzenie chłopskie i zostało opisane jako starożytne danie, którego receptura częściowo pochodzi od ludzi żyjących w toskańskich lasach i pracujących przy wypalaniu węgla drzewnego, którzy byli zazwyczaj bardzo biedni, będąc „tradycyjnie wśród najbiedniejszych”. Również rolnicy i pasterze w regionie Maremma przygotowywali i zjadali acquacotta. W przeszłości zupa była czasem serwowana jako antipasto, pierwsze danie włoskiego posiłku.