Planował także wydanie drugiego tomu Bojana i Pieśni naszych, do czego jednak nie doszło. Nie opublikowano także wielu mniejszych utworów jego autorstwa. W tomie Pieśni nasze zawarł swój program literacki, powstały najprawdopodobniej pod wpływem jego kontaktu z Józefem Korzeniowskim (któremu zadedykował publikację). Według programu Pieńkiewicza poezja powinna pochodzić z serca, a jej celem powinna być moralność, krytykował też twórców, którzy tego celu nie realizowali.
Poza tym był autorem przekładów i wierszy publikowanych m.in. w wileńskim czasopiśmie „Biruta” (np. Wiersz do Jędrzeja Śniadeckiego i piosenkę Piosnka. Wesołość dziewicza) oraz w lwowskim czasopiśmie „Pienia”. W 1860 roku przesłał Joachimowi Lelewelowi jego tom poezji oraz wiersz Tren na śmierć A. Mickiewicza, z prośbą o ich publikację w Belgii lub Francji. Lelewel w liście do Eustachego Januszkiewicza pisał jednak: „Z Rusteykiem też kłopot. Chce być poetą”, a utwory Pieńkiewicza nigdy nie zostały wydane na emigracji.