1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 58. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W październiku 1925 został przeniesiony do 1 pułku artylerii najcięższej w Warszawie na stanowisko dowódcy I dywizjonu. Później został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego.
W grudniu 1929 został przeniesiony do 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko szefa sztabu, a w listopadzie 1931 do 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie na stanowisko dowódcy dywizjonu. W listopadzie 1933 został ponownie przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w Oddziale IV SG na stanowisku kierownika samodzielnego referatu. Według ppłk. dypl. Jerzego Pajączkowskiego na tym stanowisku zajmował się sprawami służby zdrowia i służby weterynaryjnej, Polskiego Czerwonego Krzyża, norm zużycia materiałów oraz odcinkiem gen. dyw. Mieczysława Norwid-Neugebauera na wschodzie i odcinkiem gen. dyw. Juliusza Rómmla na zachodzie. W maju tego roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na nowo utworzone stanowisko kwatermistrza. W trzeciej dekadzie sierpnia 1939 dotychczasowe obowiązki przekazał płk. dypl.