Alfred Ludwik Delong (ur. 14 grudnia 1902 w Tłumaczu, zm. 18 września 1939 w Janowie) – polski wojskowy, nauczyciel i działacz społeczny, porucznik rezerwy Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana Delonga i Julii z d. Hübsh. W rodzinnym Tłumaczu ukończył sześć klas gimnazjum, uzyskał także promocję do klasy siódmej, w której nie podjął jednak nauki. W 1917 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie działał pod pseudonimem „Longinus”. Od 1 listopada 1918 roku brał udział w obronie Lwowa. 10 listopada 1918 roku został ranny i dostał się do niewoli ukraińskiej, z której zbiegł trzy dni później (ewidencja podaje jednak, że w niewoli przebywał od 11 listopada 1918 roku do 9 maja 1919 roku).
Do stycznia 1919 roku miał przebywać w Tłumaczu, później wraz z pięcioma członkami POW wyruszył w kierunku Karpat i został aresztowany przez patrol ukraiński, a następnie odstawiony do Stanisławowa. Po trzech tygodniach zwolniony z aresztu, w marcu tego samego roku został jednak ponownie aresztowany, a po dwóch tygodniach znów zwolniony. Według własnej relacji brał udział w walkach z Ukraińcami w czasie ich odwrotu ku Dniestrowi, podczas których został ranny. Następnie miał wstąpić do 13 pułku strzelców, który następnie przemianowany został na 28 Pułk Strzelców Kaniowskich.