Wojna z Macedonią i Galatami. Konflikt z Rzymem Eumenes parł konsekwentnie do wojny z Macedonią. W tej też sprawie udał się do Rzymu, gdzie na forum senatu wytoczył ciężkie oskarżenia przeciw Perseuszowi, ale dopiero zamach na jego życie, który miał miejsce w pobliżu Delf w czasie powrotu do Pergamonu, powszechnie przypisywany władcy macedońskiemu, dał Rzymowi pretekst do rozpętania tzw. III wojny macedońskiej (171–168 p.n.e.).
Eumenes po klęsce Perseusza pod Pydną i narzuceniu przez Rzym swej hegemonii Macedonii i Grecji, mimo swego wielkiego wkładu w to zwycięstwo, był podejrzewany o tajne układy z Perseuszem i tracił łaski Rzymian. Stał się bowiem, wobec rosnącej potęgi Rzymian na Wschodzie, coraz mniej potrzebny, a z drugiej strony nazbyt samodzielny i silny.
Postawa Rzymu w stosunku do niedawnego sojusznika uwidoczniła się doskonale, kiedy Pergamon najechali Galatowie. Wówczas to Eumenes wysłał swojego brata Attalosa (późniejszego Attalosa II Filadelfosa), który miał złożyć gratulacje z powodu zwycięstwa Rzymu nad Perseuszem i prosić o pomoc w nowej sytuacji. Został on serdecznie powitany w Rzymie i doradzono mu, by sam został królem, zastępując na tronie brata.